همسایه های مجتمع می گفتند از یک هفته پیش وقتی از کنار واحد او رد می شوند بوی بدی استشمام می کنند. ولی کسی اهمیت نداده بود تا این که ابن بوی بد هر روز بیشتر شده بود دیروز همگی جمع شدیم تا در بارهء این مورد به او تذکر دهیم ولی هرچه زنگ زدیم و او را صدا کردیم فایده ای نداشت و ناچارشدیم پلیس را در جریان بگذاریم . وقتی افراد پلیس در واحد را شکستند با جسد متلاشی شده او مواجه شدیم بر اساس گزارش پلیس که بعد ها منتشر شد اون خدا بیامرز حدود یک ماه قبل در اثر سکته قلبی در گذشته بود.حالا بین اهالی محل مجتمع ما به مجتمع بی خیال ها معروف شده ولی همه می دانند که یکی از خصوصیات اپارتمان نشینی اینست که تا بوی گند تنهایی کسی بلند نشه هیچ کس سراغی از او نمی گیره!!

و اکنون در انتهای این ساعات لجام گسیخته .... به دوستت دارم هایی می اندیشم .... که چون قطرات شبنم بر بال دلم آرام گرفته .... چنان که لطافت نسیم سحرگاهان را .... عاشقانه تر بر این پوسته بی نقاب حس می کنم .... کاش این لحظات تکراری می شد

زندگی باید کرد، گاه با یک گل سرخ، گاه با یک دل تنگ... گاه باید رویید در پس این باران... گاه باید خندید بر غمی بی پایان... زندگی باور را می خواهد، آن هم از جنس امید... که اگر سختی راه به تو یک سیلی زد! یک امید قلبی به تو گوید که خدا هست هنوز..

من همیشه خوشحالم، می دانید چرا؟ برای اینکه از هیچکس برای چیزی انتظاری ندارم... انتظارات همیشه صدمه زننده هستند... زندگی کوتاه است... پس به زندگی ات عشق بورز... خوشحال باش... و لبخند بزن...

تو بردی... همه هورا کشیدند... حالا پایت را از روی خرده های دلم بردار... کافیست...

گــــفته باشــــم !.!.! خنده هایت پیشکش همان که تو را از من گرفت فقط خواهشاً وقتی حالتو گرفت برنگرد زار بزن. حوصلت رو ندارم

گــــفته باشــــم !.!.! خنده هایت پیشکش همان که تو را از من گرفت فقط خواهشاً وقتی حالتو گرفت برنگرد زار بزن. حوصلت رو ندارم

برای تو می نویسم .... برای تویی كه تنهایی هایم پر از یاد توست... برای تویی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست... برای تویی كه احساسم از آن وجود نازنین توست... برای تویی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد... ... مادرم دوستت دارم ...

ای نمونه ی تنها،که تویی فقط ای سنگ صبوربربال فرشتگان به پشتت کوله باری سخت به تنهایی کشانی تو صبوری تاچه حد ای زن؟ که داند قدرمهرتو؟ اگرتاب آوَرد یکدم به قدرقطره ی اشکت نمی فهمد نمی فهمد ته قلبت چه غوغاییست غذای جسم وروح تو زمزمه ی دعایت است بمان مادر بمان مادر که بی تو زندگی خالیست خنده پوشالیست

ای نمونه ی تنها،که تویی فقط ای سنگ صبوربربال فرشتگان به پشتت کوله باری سخت به تنهایی کشانی تو صبوری تاچه حد ای زن؟ که داند قدرمهرتو؟ اگرتاب آوَرد یکدم به قدرقطره ی اشکت نمی فهمد نمی فهمد ته قلبت چه غوغاییست غذای جسم وروح تو زمزمه ی دعایت است بمان مادر بمان مادر که بی تو زندگی خالیست خنده پوشالیست

"من زنم"... و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که ریه های تو... دردآور است که من آزاد نباشم تا تو به گناه نیفتی... قوس های بدنم بیشتر از افکارم به چشم هایت می آید... تاسف بار است که باید لباس هایم را به میزان ایمان تو تنظیم کنم...

جوانی هایت را با بچگی هایم پیر کردم به موی سپیدت مرا ببخش مـــــــــــادر ، ای تمام هستی من!!!!!!!

هیــــــــس ! ســـــــــاکت ! ! ! آهستــــه بروید ! آهستــــه بیایید اینجا وجــــــــــدان ها همه خـــــــــوابند ... !

دلم گرفته دلم عجیب گرفته است و هیچ چیز، نه این دقایق خوشبو، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش، نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست نه هیچ چیز مرا ازهجوم خالی اطراف نمی رهاند و فکر می کنم که این ترنم موزون حزن تا به ابد شنیده خواهد شد. (سهراب سپهری)

شناسنامه من حسینم پناهی ام من حسینم , پناهی ام خودمو می بینم ...خودمو می شنفم تا هستم جهان ارثیه بابامه. سلاماش و همه عشقاش و همه درداش , تنهائیاش وقتی هم نبودم مال شما. اگه دوست داری با من ببین , یا بذار باهات ببینم با من بگو یا بذار باهات بگم سلامامونو , عشقامونو , دردامونو , تنهائیامونو ها؟!

صفر را بستند تا ما به بیرون زنگ نزنیم از شما چه پنهان ما از درون زنگ زدیم!

از شوق به هوا به ساعت نگاه میکنم حدود سه نصف شب است چشم میبندم که مبادا چشمانت را از یاد برده باشم و طبق عادت کنار پنجره میروم سوسوی چند چراغ مهربان و سایه کشدار شبگردان خمیده و خاکستری گسترده بر حاشیه ها و صدای هیجان انگیز چند سگ و بانگ آسمانی چند خروس از شوق به هوا میپرم چون کودکیم و خوشحال که هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است آری از شوق به هوا میپرم و خوب میدانم سال هاست که مرده ام ...

شاید میان این همه نامردی ، باید شیطان را بستایم! که دروغ نگفت... جهنم را به جان خرید؛ اما تظاهر به دوست داشتن آدم نکرد...

1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند. 2. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند . 3. از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود . 4. تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم

پیش تمام دشمنان به نزدیکترین دشمن خود که زبان است توجه داشته باش. (سقراط)

هیچ چیز در زندگی شیرین تر از این نیست که کسی انسان را دوست بدارد. من در زندگانی خود هر وقت فهمیده ام که مورد محبت کسی هستم, مثل این بوده است که دست خداوند اعلام را بر شانه خویش احساس کرده ام... (چارلز مورگان)

هیچ چیز در زندگی شیرین تر از این نیست که کسی انسان را دوست بدارد. من در زندگانی خود هر وقت فهمیده ام که مورد محبت کسی هستم, مثل این بوده است که دست خداوند اعلام را بر شانه خویش احساس کرده ام... (چارلز مورگان)

تحمل و بردباری بالاترین جرات و جسارت است. (پاستور)

انسان ها شکست نمیخورند بلکه تنها تلاش کردن شان را متوقف می سازند (ارنست همینگوی)

قلب همان چیزی است که خوب را از عالی جدا می کند. ((مایکل جردن))

افتادم به جاده ای که دوست می داشتم و جاده مرا برد برد برد به جایی که دوست نمی داشتم. . .

جهان سوم جاییست که اگر در آن عادات روزانه ی مردم را بنویسید، شما را به عنوان طنز نویس می شناسند!

از پرواز صرف نظر کردم تا تو بالش نرم تری داشته باشی ....

همیشه برای دوربین ها لبخند می زنی دریغا من که نزدیک بین ام!

تمام بلوزم را می شکافم که بابادکم تا شهر تو برسد...