کجایی نیستی رفتی @as26com

سوال کردم مگه چشمات چه رنجی ازدلم دیده که پلکاشو روهم بسته به روم یک بارنخندیده جوابم این نبود ای یار فقط دادی مرا آزار سوال کردم دوسم داری همه اش گفتی از اون دلدار غمی طو سینه پنهونه که دردش با تو درمونه گل عشقو نشوندی طو دلی که بی توزندونه بسوز ای دل بساز ای دل کسی با تو نمی مونه بریز اشک غریبی تو به آرومی روی گونه نزار هرکی رسید از راه دلت شه با دلش همراه آخه اونم یه روز می ره می شی باز بی کسو تنها

پیاده آمده ام بی چارپا و چراغ بی آب و اینه بی نان و نوازشی حتی تنها کوله یی کهنه و کتابی کال و دلی که سوختن شمع نمی داند کوله بارم پر از گریه های فروغ است پر از دشتهای بی آهو پر از صدای سرایدار همسایه که سرفه های سرخ سل از گلوگاه هر ثانیه اش بالا می روند پر از نگاه کودکانی که شمردن تمام ستارگان ناتمام آسمان هم آنها را به خانه ی خواب نمی رساند می دانم کوله ام سنگین و دلم غمگین است اما تو دلواپس نباش ! بهار بانو نیامدم که بمانم تنها به اندازه ی نمباره یی کنارم باش تمام جاده های جهان را به جستجوی نگاه تو آمده ام پیاده باور نمی کنی ؟ پس این تو و این پینه های پای پیاده ی من حالا بگو در این ترکم تنهایی مهمان بی چراغ نمی خواهی ؟